سلامی از اطراف دلی شکسته... سلامی از طرفه یک دیوونه! یکی که میگفت تا دیوونه میشم میرم سره قلم... یا کیبورد! حالا چی...؟؟؟؟؟

 دلم واسه غزل گفتن تنگ شده... واسه ترانه گفتن... میگم ها! اما یا رو کاغذ نمی آرمو حروووم میشه یا کاملش نمی کنم...

بگم به چه امیدی؟؟؟؟؟ خدا... خدا... خدا... خدا... جدا... جدا... جدا...

 سی سی چته؟؟؟ تو ایکه ادعای عشق داشتی چه مرگیت شده؟؟؟

 چرا ؟ چیکار کردیکه... بی خیال... نه همین بیخیال گفتنات کار دستت داده!

به خاطره هایی که قسم می خوردی بهشون میگی بیخیال؟؟؟

 دیوونه به زندگی... به مشفله ها.. به دنیا بگو بی خیال.. بابا بپــــــر!

 پرواز کن.. ول کن این دنیایه..... یکی یه لبخند به من هدیه بده......

یه فاله حافظ بگیر برام... ممنون میشم... فعلا...

رویا! نی که رویا هستم! از وجودم نه کسی چیزی دید نه خودم تونستم

خودمو لمس کنم!!! جز کلید پیانو و مضراب سنتور و یه خودکار آبی هیشکی

 نفهمید چم بوده... چم شده... کیم؟؟؟ ماله کجام؟؟ کیا با دلم چه کارا

کردن!! حتی کاغذ شعرم هم نفهمید چون وشط کار از دسته اشکم خیس

 شدو شد مثه خودم باطله!! دلم منتظر بعضی از رفقای نت بود اما نه!

هیشکی نیگاهشم به ما نیفتاد.. نه من دیگه ظالم نشم! دروغ نگم: بعضیا

بودن... اما تو یه مدته محدود! خوب یه دیوووونه مثه من از محدودیت متنفره!

 مهر و بست میزنم رو زبونمو... هیچی بیش ازین نمی گم! فعلا....

اینو همین الان واسه همین وبلاگ گفتم! (اینقدر وضع دلم خراب شده که روزی نیست شعری نگم... واسه آینه، واسه پروانه سپید، واسه سی و سه پل، واسه عزیزترین کسم که خودم اونو از خودم دور کردم... واسه دوستام...واسه همه... شدم مثه یه  سی دی که هرکی یا هرچی ازراه میرسه دکمه پخشو  رو میزنه و میره...نه بهم گوش میده نه  خاموش میکنه  میکنه منم که ....) {" شِـکوه" را "شُـکوه" نخونیدا!}

قلبم کنار ترانه های خود نشسته بود

انگشت دست من از گریه مینوشت؛

با مقصد کنج اتاق مسافرت نمود

چشمم که پر ز خاطره؛ از خیرگی خویش

هر بازو بسته شدن از غصه مینوشت؛

در عادتی قریب، غریبی صدازدم

من هم که مثل همیشه دل به او زدم

گفتم دوباره آمدی از من خبر بری؟

آخر کنار من از  شکوِه مینوشت!

درد مرا دوباره به دنیا ارائه کرد!

اما کسی خبر نگرفت از خمار سرد

حتی مسافری که از غم جاده مینوشت؛

دیدم کسی بهانه گریه طلب نکرد

در اعتماد پاک کسی نگاهم سبب نکرد

گاهی کسی نظر از طعنه مینوشنت!

این دل به دست همان آن رفیق پیش

چشمم که پر ز خاطره از خیرگی خویش،

تصویر آه بازدمش غصه مینوشت؛

قلبم کنا ترانه های خود رو به مردن و

انگشتم همچنان از گریه مینوشت.

۱.دخمه یا پستو نیز ان را نامند. ذخیره سرا.آشیو

۲- وبلاگ عزیز

۳-خداوند عمر بنده را دراز گرداناد

۴-دنیای مجازی را عرض مینمایم. اینترنت خودمان

سلام... همه دوست دارن بقیه اونارو دوست داشته باشن... همه هم دوستاشونو یا از دست میدن یا خودشون از دست دوستاشون میرن... این وسط چندتا دل شکسته میشه!!! بارفتن یک دوست... منم که یک ثانیا بدون دوستام واسم به اندازه شبهای زمستون طول میکشه... مثه همه شما خیلی از دوستامو از دست دادم! این دفعه این وسط یه دل چند دفعه شکسته میشه! خوشحالم این دو ماه که نبودم...کسی خبری ازم نگرفت... هیچ کدوم از دوستام !!! واقعا خوشحالم چون اینطور موقع رفتن خیالم راحته دلی نمیشکنه! خوب سالگرد تولد عشقم نزدیکه! البته من از یکماه قبل و یکماه بعد سالگرد روزای  اول عشقم تو جو  هستم! مثلا الان که میگم نزدیکه شاید دقیقا بیش از 20 روز مونده... اما میدونید اگه مثلا یه گل مریم یا اطلسی تو مسیر نسیم باشه بوش خیلی جلوتر حس میشه !!

***

ب ن۱- روزگار کماکان سر ناسازگاری با ما دارد.!

 منتظر بارانیم در دل فصلی که در آن همه خشکسالی را هشدار میدهندو کاهش توان تولید نیروگاهای برق آبی را!

ب ن ۲- در وبلاگی دیدیم ب ن را مادل " بعدا نوشت"  بکار برد و ما نیز ایضا.

سلام... یادمه آخرین سلام 85 رو با کلی گله گفتم... تو یکی از وبلاگهای قبلی. اما آخرین سلام 86....

خوب... سالی بود که به اندازه تموم سالهای قبلم همین یه سال اشک ریختم... پاییز امسال کلی غزل گفتم!(رکورد زدم ۳غزل و ۲ سپید در یک روز!!!)

امسال دله خیلیارو شکستم... دله گلمو بیش از همه.... امسال خیلی خداحافظیا دیدم... خودم هم... اره دیگه نمیتونم تو دلم نگه دارم... کاش میشد تو نت داد بزنم... کاش میشد مثه همین اشکی که الان رو صورتمه تو نت زار میزدم که من ظالمم.... من ظالمم... من عشقیکه ازش دم میزدم... کمتر از یه ادعا بود... من ظالمم.

من دوری ها رو تحمل کردم... درست... اشک ریختم دعا کردم نذز کردم درست... بی خیال درس شدم... درست... از جونم مایه گذاشتم ...درست...اعتبار خونه  و خانواده رو از دست دادم ...درست... از خیلی موقعیت ها گذشتم ...درست... اما من دله اونو شکستم... همش ارزونتر از یه قطر اشک اون بود...من ظالم هستم... من به خاطر یه چیزیایی که نمیتونم به هیشکی بگم...به خاطر یه قضیه که باد کرده دمه گلوم اما اونقدر بزرگه که از گلوی کوچکم در نمی آد باعث شد... باهاش... اصلا گفتن این کلمه هم نفرت آوره...ولی مجبورم... نه پای کس سومی درمیون بود نه ازاون بدی دیدم... اما به همون علت(که خودش فقط میدونه!!!) باهاش... آخ... کاش میشد بگم تا شما فکر نکنید خداحافظیم بی بهونه بوده... آره باهاش خدا حافظی کردم...تموم شد... دفتر عشقمو بستم... نه اینکه عشقو بذارم کنارها نه! رو دلم پا گذاشتم... خودمو نفرین میکنم...میخوام یکی دیگه بشم... بیخیاله من! ایشالا شما هر چی تو 86 خاطره بد داشتین 87 خوشی داشته باشید.... همیشه همتونو دعا میکنم... شما رو به خدا اگه هر حرف یا عمل بدی ازم دیدین ببخشید... از گل خودم هم که یک سال از عمرشو پای من تلف کرد (و به اندازه ۱۰۰ها سال عذاب کشید) معذرت میخوام  ...میدونم این کافی نیست... آخه وقتی همه زندگی و جونم واسش کمه... چیکار میتونم بکنم...لایق عظمت نگاهش نبودم... میخوام منه کم ظرفیتو ببخشه و از ذهنش پا ک کنه... منم سعی خودمو میکنم. سال نو مبارک.....

سلام... خیلی شب تولدم غمگین بودم و یه شعر گفتم... اما یکی تو نظرات نوشته... "...آسمان با ماه خود تنها شد... خدایا ماه من کو..." این شعر خومه... فقط هم یه نفر اونو داره... حدس زدنش اسونه! این کامنت سند اثبات حرفای منه... دلم برای هزارمین بار به دوطرفه بودنه این عشق پاک مطمئن تر شد... ازش ممنونم!!! اینم شعر شب تولدم:

باران....

می بارد نم نم

می بارد پر غم

انگار که باز امشب هم

سالگرد میلاد هیچ کس نیست

حتما،

پس ماه من

دل خونی،.... از من دارد.

دلکی خراب.... و دلخور

شکسته تر از من دارد.

کاش امشبی نمی امدم،

دنیا را

تا گلی نگوید: برگی ازرده

از من دارد.

سالها پیش همین شبها بود...

همین ساعات خوب

که دنیا چشمم را دید!

پس ساعات بدی شد!!!

او هم می داند.

آه ...آه

باز یک قطره خیسه خاطرات...

پیش روی من

داد می زند:

کاغذت نم دارد...

انگار که باز امشب هم

سالگرد میلاد هیچ کس نیست

آری... چشمم خسته شده

گله از من دارد.

سلام... همه انسانها موقع تولدشون هم خوشحالند هم منتظر! خوشحالیش که طبیعیه... اما منتظر! منتظره اینکه بفهمه کسی یادش هست تولد اینه؟ کی بهش تبریک میگه؟ میخواد ببینه چه طور بهش تبریک میگن... سرپرایزش میکنن؟؟ کادو بهش میدن یا.... اما من!منکه تولدم نزدیکه... منتظرم ببینم کی این تولدهام تموم میشه!!!! نگید سی سی ناامیده و از زندگی سیر شده؛ نه! اصلا این مدته شکل امید شدم!! صدام کنید امید!!.       راستبی ولنتاین خوش گذشت! جمله سعب العبور از زبان "دوست دارم" رو به  کسایی که دوسشون دارید گفتید؟؟ من یکی  تولدم تقریبا 5 روز بعذ ولنتاینه! ( Feb. 19)  جالبه که هرسال ولنتاین تصمیم میگیرم چیزایی که دوست دارم داشته باشم بخرم و به اوناکه دوسشون دارم بدم تا اوناهم کادوی ولنتاینو واسه تولد پسه خودم بدن!!! اما!!! هرسال  قبل ولنتاین میشم تنهاترینه تنهاترین و روز تولدم هم خسته ترینه خسته ترین! (امسال یکم فرق داشت که فرق اون تو آخرین وقشنگترین عبارت پستمه! حتما بخونیدش) اره تنهاترینه تنهاترین و خسته ترین خسته ترین اما اسمم همچنان امیده ها!یه آب هوا عوض کردم (جاتون خالی!) ولنتاینو تهران بودم (همه میدونن من بچه اصفهانم!) با چندنفر رفتیم بیرون... همه دوتا دوتا..ولی من... البته من شکل امید هستم ها! سعی کردم شاد نگهشون دارم... آخه اوله کار یکم غصه خوردن که چرا دستای سی سی خالیه...! و درضمن شادیه منم بیشتر تو شادیه اطرافیانمه... اگه زور نزنم که اونارو کمی بخندونم و از خنده اونا نخندم دیگه... و عبارت اخر:

امسال تنهاییم فرق داشت چون شدم تهاترینه تنهاترینه تنهاترین... چون تنها فرد تنهایی که تنها اون تو تنهاییش به یادمه هم ، تنهاترینه تنهاترینه تنهاترینه! درواقع ما دو تن ، تنها؛ تن ها مون تنها نیستن! اما دلای تهنامون از هم دور و تنها هستند. پس ما دو تن... تنهاترینه تنهاترینه تنهاترینهاییم.

سلام! به اسرار کرکره یه غزلامو گذاشتم اینجا... (اخه به عللی غزلهامو تو وب نمیذارم...) بفرما:

شــب گــريه كنون اي دلم نيست بس؟           

                              اشــــك كه تمام شد و خون هم،نيست بـس؟

انـان كه تو به انـتـظـارشان نشسته اي        

                               بهروصال  باران كه نه،سيل هم نيست بـس

سيـلت ز اشـك،شـســــــت و رفــــــت    

                              خـيـل چـــروكـهـاي دل، ايـن نـيـسـت بـس؟

این صد عجب كه چنين سيل اشك و خـون  

                             ازخـــاكستر دل ميخزد عجب نيست بـس؟                       

شـادان و سبـك،رنـد مـيـان جـمـعـيـت           

                             غـمـگـيـن بـه عـزلـت و انـده،نـيست بـس؟

این  اول و وسط و اخر  حـــــــــرف زنـدگـيـسـت         

       در عـمق شـقايق قـصه ها ييست بس؟!

سلام... خیلی وقته شعر نذاشتم... مدتیه شعر هم نگفتم!!! این هم قدیمیه اما متناسب با پست قبل... تحمل بفرمایید...:

دوباره ابرهاي تقدير

به هم رسيدند و بخت

باريد چون رحمت

دوباره اميد از صبح

كرد با خود همت

 و برگ زردِ نااميد

كه نشسته بود منتظر باران

ترشد.

زيرپا...

خش خش نكرد؛

بهتر شد

سالم مثل روز اول

به اميد فردا

 منتظر شب شد

تا شب شد، شاد تر شد

باران دوباره آمد

در آب اشك شوق ريخت و برگ

محو نشد...دفتر شد

ناراحت بود... از تهمتهایی که بهش زده بودند. اونم تو دوریه من خیلی اذیت شده بود اما اون مثه من سست نیست و به روی خودش هم نمیاره. گل من مثه من حتی به من هم شکایت نکرد که پس کجایی؟؟؟. اون بزرگوار قصه عشقم گفت": می بخشم اونکه این چرت و پرتها رو گفته..." این بخشش کار هر کس نیست خیلی سخته. قربونش برم همه متنهای وبلاگو هم حفظ بود. ازم پرسید :"هنوز اون نگاه آخری (یک لحظه ای) رو داریش؟" کدوم گوشی میتونه لذتی بیش از این ببره که معشوقش اسمشو صدا کنه؟... منم فرصتو غنیمت دونستم و جمله قشنگ "دوستت دارم" که گفتنش خیلی سخته رو پشت سرهم چندین بار گفتم. اونهم چندین بار گفت:"میدونم... میدونم... بهخدا میدونم..." ایندفعه هم صحبتهای کوتاهمون خالی از اشک نبود... خصوصا اینکه ایندفعه من هم مردم و دوستا و جمعیت و آدمای اطراف رو بی خیال شدم و گذاشتم چشمام با نفساش  حرف بزنه... ممنون. به امید شادیه همه عاشقا...

سلام... شب يلداتون خوش گذشت؟!! من كه مثه همه مهمونياي اين مدته اصلا نميخواستم برم... به زور منو بردن.... آخه هميشه به جاي بزرگاي خانواده فال حافظ گرفتن با منه!! با كلي اصرار منم ديوان خواجه رو برداشتم و رفتيم. يه لبخند الكي چسبوندم كنج لبام ...نه گرمايي حس ميكردم..نه سرمايي... نه هيچ ميلي به خوردن اون همه خوراكي و ميوه داشتم... بلاخره نوبت فال رسيد. برا هر كسي تفالي زدم و معلوم بود كه راضي يا ناراضي، از خواجه جواب گرفتن...نوبت من رسيد ... بازم مثه هرسال من طفره مي رفتم و بقيه اصرار ميكردن... خوشم نمياد فاله خودمو به همه بگم آخه خواجه حافظ كه از دلم باخبره منو لوميده!!

خيلي اصرار كردن... منم يه فال واسه خودم گرفتم...نيت خاصي نداشتم گفتم ببينم حافظ چي ميخواد بهم بگه... باز كردم... اولين كلمه رو كه ديدم...كل غزل اومد تو ذهنم... دستام سست شد... كتابو بستم و چون كنترل چشمام سخت بود پاشدم آروم رفتم بيرون از مجلس!!! همه تعجب كردن و جوونترا پچ پچ ميكردن... منم محل ندادم و رفتم تو حياط... دست و صورتمو آب زدم و برگشتم... هركي ميگفت چه بود فالت ميگفتم:" اصلا نخوندم يوهو سرم درد گرفت! حتما باز فشارم افتاده رو زمين!!"غزلي كه اومده بود مثله يه جرقه تو انبار باروت آرامشي بود كه واسه مهموني ساخته بودم... آتيشم زد (شايد بگم چي بود بخنديدو بگيد مگه چيه بابا!!!)... بيت اول و دومش (اصل كار!) اينه:

ديديرست كه دلدار پيامي نفرستاد    ننوشت سلامي و كلامي نفرستاد

صدنامه نوشتم و آن شاه سواران       پيكي ندوانيد و سلامي نفرستاد...

سلام... يه سلام سرد بعد از هفته ها سكوت... . فقط اومدم بگم كه چرا ميخوام برم!!

1.واسه اوناييكه سطحي نگاه ميكنن بگم كه تلفن خونه و اينترنت و pc همزمان مشكل پيدا كرده و هنوزم حل نشده!!!(يه بهونه ساده بود الانم از سايت دانشگاه اومدم)

2. واسه اوناكه يكم وضعيت خونه و حال روحيمو بهتر ميشناسن بگم: اون دوشنبه بود كه اتفاقي ديدمش...(پستهاي تشنه تر و لحظه اي چشمانش)... يه نفر مارو ديده بود و به خانواده اطلاع داده بود!!! خانواده ما هم از ريشه با اين چيزا مخالفن وديگه بيا و درسش كن!!!

3. واسه اوناكه عاشقن ميگم: من اين وبلاگو زدم كه رابطه ام باهاش قطع نشه... آخرين راه بود اما تو اين چند ماه نيومده... كاش ميشد بش بگم آخه گل من مگه از حالم بي خبري؟! مگه چقدر كار داره...اگه از خونه نميتوني فقط 5 دقيقه برو كافي نت فقط 5 دقيقه!!!( زير 300 تومن ميشه) اي ميل بزن... نه نميخواد يه سر به وبلاگ بزن...!! يه كامنت بذار جون من !!! اصلا فوش بده تو كامنت... يا ميخواي هيچي ننويس... فقط بهم بفهمون كه خودت بودي به خدا بسه واسم. كم لطفي نكن عزيزكم......از طرف ديگه ميگم چرا نيومده؟ نكنه زبونم لال اتفاقي افتاده واسش؟!! نكنه دوباره بستري شده باشه؟!! به خدا ميگم،آخه خداجون مگه قرار نبود هرچي درد و مريضي قراره واسش پيش بياد، بزني تو سر من؟!! من آماده ام خدا...نمي تونم مريضيه اونو ببينم... اگه اون درد داره... پس بدن من چيكاره اس؟ ...از اون طرف ميگم نكنه كس ديگه دلشو برده باشه؟!! اما نه! بهم ثابت كرد عاشقمه... اما همين جا جولو همتون ميگم اگه با كسه ديگه اي بره ناراحت ميشم اما اگه بفهمم خوشحالتر و خوشبخت تر از با من بودنه راضيم... فقط بياد بگه... ديگه نمي دونم به كجا پناه ببرم از دست اين افكار آشفته از سكوت نفرت دارم... بگيد بياد يه چيزي بگه... جون من هر كي اينو ميخونه واسش دعا كنه... هر كيم ازش خبري داره...

درضمن اگه علتي ميبينيد كه بمونم بگيد چون من...(دوست دارم باز بنويسم... شعر وهمه چي هم آماده داردم اما...علت موندن نميبينم!!)

راستی به سکوت هم سربزنید... پسر خوبیه!!

دوستم سی سی بهم گفت فعلا جز خدا به هیچ کس نمیتونه تکیه کنه!

شاید دیگه نیاد...

سلام.ممنون از لطف همتون... خیلی روحیه میدین ممنون...! اين شعر مال دم دماي صبح فردای همون روزيهكه تو پست قبل گفتم. حالا امشب آپ كردم.(البته يه غزل هم همون روز گفتم اما... شرمنده كه نميذارم ديگه غزلامو...چون...)

سلام.از لطف ودعاهای همتون ممنونم آخه امروز:

امروز عصر از دانشگاه برميگشتم.مثه هميشه تيپم خراب،موهام ژوليده،مثله عاشقاي از دنيا سير: سرم پايين بود و چشمم به خط ترمزاي كف خيابون.يكي صدام كرد گفتم خياله... توهمه..آخه صداش مثه صداي مهربون گلم بود. گردن خستمو با اكراه بالا اوردمو ديدم كه خودشه! خشك شدم سرجام وسط خيابون (خيلي هم وسط نبودا!) زبونم بند اومد... به زوريه سلام  كردم و گفتم بيا...بي هدف نشستيم  تو يه تاكسي.تاپ تاپ دو تا قلب كوچيكو همه ميشنيدن!بغض تو گلوم نه ميذاشت حرف بزنم... نه اشك ميشد.اونم دقيقا حال منو داشت.اومدم كرايه رو بدم دستام ميلرزيد... تا اينكه  بغض اون زودتر از  من اشك شد... منم يه نفس عميق.. وشروع كردم! بخدا پشيمونم اما بد باش حرف زدم! گفتم"آخه معلوم هس تو كجايي؟!... ميدوني 2 ماه هرشب از 12 تا 4 صبح چه حالي دارم!... دو ماه كم نيستا..." بيچاره گلكم اشك ميريخت و من شكوه ميكردم! مگه تقصير اون بود؟! منم آخه داغ بودم! حالمو كه اين مدته ديديد خودتون!يه مسير دايره اي رفتيم! از يه خيابون رفتيم به يه ميدون و از خيابونه ديگه ميدونه برگشتيم جاي اول! هر دو عجله داشتيم (به خاطر من بي خيال عجله اش شد اما منه كمتر از آشغال... فقط گفتم عجله دارم...) يه كم از حالم گفتم از وضع خونه از قضيه شعرام و... خيلي نگاهم مي كرد... اما من نگاهش نمي كردم... بش گفتم روزه ام(خودش ميدونه نذرم چيه)... روزه بودم اما اين بهونه بود.ميترسيدم نگاش كنم و دوباره چشماش ديوونم كنه... آخرايه مسير تاب نيووردم... گفتم "جون من يه ثانيه!!!" تعجب كرد ونگام كرد،منم فقط يه ثانيه چشماشو ديدم و................ همين جا قسم ميخورم اگه خداي ناكرده ديگه نبينمش همون يه ثانيه واسه 1000سال گريه و غزل گفتنم بسه... همون يه ثانيه از چشماش كه ميليونها برابر كاراي كميه كه من كردم واسش... تا دوسه ساعت خوشحال بودم... اما بعدش... مثه تشنه اي بودم كه يه قطره آب بهش بدن فقط يه قطره، اول شاد ميشه اما بعد  تشنه تر از قبل ميشه! ميفهمين؟ تشنه تر... تشنه تر.... تشنه تر............